Deng-Magazine September 2005
Terug naar archief Terug naar startpagina Reageer via het Webforum
Luttele
tijd na de officiële toezegging dat ze in 2012 de Olympische vlam mochten
ontsteken, kregen de Britten deze zomer met de groeten van Al
Quaeda reeds een spetterend vuurwerk geserveerd. Met zelden gezien machtsvertoon
werd vervolgens een klopjacht georganiseerd waarin verdachte individuen zonder
meer mochten worden afgeschoten; zijn wij even blij dat Bartje Somers’
Olympische dagdroom een stille dood stierf, je zult maar een kogel in het hoofd
krijgen als je iets te snel de tram opspringt.
In diezelfde periode, midden Juli, bracht het VRT-journaal de tijding dat vorig jaar zo’n 500 Belgen zich tot de Islam hebben bekeerd, waaronder nogal wat vrouwen. Niet zo’n sensationeel getal, maar religieën verspreiden zich soms exponentieel, zeker als die vrouwen doen wat van hen verwacht wordt. Ondertussen vroeg ik me af wat de jonge bekeerlinge Sabine V. uit Erembodegem bezield had om zich voor de rest van haar dagen in een soort zak te hullen, en zich te onderwerpen aan een absolute mannenheerschappij met een middeleeuwse rechtspraak die handen afhakt en vrouwen doodstenigt.
In de actuele geweldorgie van ontploffende metrostellen en even blinde contraterreur, volgens sommigen nu al de aanloop tot de derde wereldoorlog, spelen vrouwen de rol van smaakmaker. En het moet gezegd: onze Belgische meisjes schitteren. Op 26 Juli weet ene Véronique Paulus de Châtelet, gouverneur van het administratief arrondissement Brussel-Hoofdstad, ons te melden dat Brussel geen rampenplan heeft en niet klaar is voor een terreurgolf. Dat wisten we allang. Alleen,- dat Véronique het zo van de daken schreeuwde dat het hoorbaar moet geweest zijn tot in de Afghaanse spelonken van Bin Laden, wijst haast op een invitatie: neem mij, doordring mij, ik behoor U toe!
Wij in opperste verwarring, ook al na het TV-getuigenis van Sabine V. Erotiseert de radicale Islam? Spreekt hieruit een verlangen naar duidelijkheid, in een cultuur die de verwarring en vervaging tot absolute norm heeft verheven? En wij maar moeite doen om mee af te wassen en de kleine te verschonen.
Monica’s vagina-monoloog
Op
29 Juli raakt bekend dat de Antwerpse OCMW-voorzitter Monica
zeg-niet-te-gauw-‘t-is-weer-een-vrouw De Coninck (SPA) weigert om aan de
speurneuzen van de Staatsveiligheid de namen door te geven van steuntrekkende
Pakistaanse ‘vluchtelingen’ die om de haverklap het thuisland opzoeken. Nu zijn
er beslist voor een goede democraat duizenden redenen om spaarzaam te zijn met
informatie naar die fameuze Staatsveiligheid, maar toch. Een asielzoeker die
vrolijk over en weer pendelt tussen het gastland en het land van herkomst waar
hem zogezegd tortuur en dood wacht, daar klopt iets niet, dat snapt het kleinste
kind. Maar misschien zit het dieper en is ons iets ontgaan. Monica heeft het de
laatste jaren niet onder de markt. Zou het kunnen dat ze, achtervolgd door
schandalitis (de boekhouding van het Antwerpse OCMW is een puinhoop gebleken) en
het gesneer van Filip Dewinter, ergens een punt van zuiverheid en toewijding
kiest, dat helemaal buiten het corrupt-decadente
moeras valt waar ze tot over haar oren in is gesukkeld?
Ik vermoed dan ook dat vrouwen als Véronique en Monica, en jawel, ook de kloeke boerin uit Erembodegem, de hypocriete, permissieve moraal van onze hedonistische en materialistische samenleving spuugzat zijn. Heel het ‘decadente’ Westen ademt de vermoeidheid uit van een nihilistische cultuur waarin alles kan en niets moet. ‘Democratie’ is ontaard tot de dictatuur van het gemiddelde, een groezelig amalgaam van meningen die zich onder impuls van media-goeroes vermengen tot een horizontale kakelcultuur waar iedereen aan het woord is maar niemand wat te zeggen heeft. De kijkcijfer-obsessie, de talloze TV-talkshows, weblogs, lezersrubrieken, pop-polls, allerlei onbenullig verkiezingspelletjes,- het zijn tekenen aan de wand: de waarheid is dood, leve de meningen. En, erger nog: gelijk krijgen is belangrijker dan gelijk hebben.
Ik vermoed dan ook dat vrouwen als Véronique en Monica, en jawel, ook de kloeke boerin uit Erembodegem, de hypocriete, permissieve moraal van onze hedonistische en materialistische samenleving spuugzat zijn. Heel het ‘decadente’ Westen ademt de vermoeidheid uit van een nihilistische cultuur waarin alles kan en niets moet.
In dat perspectief wordt de
vrouwelijke fascinatie voor ‘sterke’, potente en kuise mannen-met-een-missie die
boven het geleuter van Jan Leyers en zijn gasten staan, haast een evidentie.
Totus tuus, geheel de Uwe, non, hoer, willoos werktuig, slavin, brui
d
van….: het verborgen appèl van fundamentalistische terreur, dat ook in het zgn.
Stockholm-syndroom (de empathische band die ontstaat tussen gegijzelden
en gijzelnemers) merkbaar is, roept vrouwelijke onderwerpingsattitudes op die,
haast hormonaal en instinctief, heel onze slappe, tolerante en in feite
waarde(n)loze cultuur van de verveling in vraag
stellen.
Monica’s vaginamonoloog is vele malen
sterker dan het rommelig-pluralistisch samenraapsel ‘Ander Geloof’,
bijeengescharreld door haar partijgenoot Steve Stevaert. Was de middeleeuwse
mystica Hadewych ook niet van Antwerpse komaf? ‘Tussen vernedering en wellust
ligt de oceaan van de overgave’, het is de reden waarom vrouwen altijd
winnen, zo legde een ervaren SM-slavin me uit. Het is meteen ook de eigenlijke
thematiek van de beruchte Duivelsverzen van Salman Rushdie: de
vrouwelijk-mystieke drang naar het Absolute, geïncarneerd in de profeet die haar
zodadelijk zal doorboren, maar daarmee ook menselijk wordt. In Rusdhie’s verzen gaat Mohammed écht tot de daad
over bij drie heidense godinnen,- misschien zijn Sabine, Véronique en Monica er
wel een verre echo van. U begrijpt dat de Islamitische fundi’s er niet mee
konden lachen: de dichter werd in 1989 bedacht met een fatwa vanwege Ayatollah Khomeini.
De gevaarlijke idiotie van het Grote Gelijk is sindsdien niet gestopt.
Het origineel en de copie: mysterie
of grap? - Over de sexuele ondertoon van het Islamitisch beeldverbod
Februari 2006: tijd voor een parenthese.
De continu doorgaande woedeaanvallen van de Moslimwereld
tegenover de zgn. godlasterende cartoons, verschenen in de
Deense Jyllands Posten (die voordien wel
heeft geweigerd om Jezus-spotprenten te publiceren...) kunnen in de intellectuele regionen
van het vrije Westen maar op weinig begrip rekenen. Mijn eerste reactie was er
dan ook een, zoals bij Etienne Vermeersch, van politiek-correcte verbolgenheid.
Inderdaad: we hebben het juk van de Kerk en de Communie niet van ons afgeschud
om de tirannie van de Moskee en de Burka te ondergaan. Toen ik aan de VUB ging
studeren, moésten we een verklaring ondertekenen waarin we de principes van het
‘Vrij Onderzoek’ onderschreven, zoniet: geen inschrijving. Bizarre contradictie;
ook de vrijzinnigheid in Vlaanderen heeft een donker verleden. Ik tekende het
papier knarsentandend en mompelde ‘Toch beweegt ze…’,- Galileo Galilei
achterna die voor de paus moest afzweren dat de aarde rond de zon draait. Een
reden te meer om ons toch eens trachten te verplaatsen in de denk- en
gevoelswereld van het Moslim-fanatisme en zijn iconoclaste trekjes. Vanwaar die
beeldenhaat en dat volkomen gebrek aan relativeringszin en ironie? Een krant is
toch ‘maar’ een stukje papier?
Voorstelling of ‘illegale
copie’?
Een kleine inleiding in de semiotiek (de wetenschap van
tekens en betekenissen) kan veel duidelijk maken. Want een ‘beeld’ is voor de
Islam iets helemaal anders dan voor ons. Omstreeks 1300 verkondigt de Engelse
franciscaanse monnik Willem van Ockham een revolutionaire kennisleer die later
als het ‘nominalisme’ zou bekend worden: de dingen zijn wat ze zijn, waarneming
is ons enige houvast, en woorden, beelden of tekens zijn maar verwijzingen,
je doet ermee wat je wil. Tot dan lag de wijsbegeerte in een Platonische
bedding die stelde dat beelden afstralen uit de echte realiteit, het waren dus
‘stukjes’ van het origineel. Ockham sneed met zijn fameus scheermes de waarheid
af van de taal en is de échte grondlegger van ons pluralistisch
vrije-menings-principe, inclusief ons ‘modern’ gevoel voor ironie en
relativiteit: beelden zijn maar tekentjes, ze hebben geen
relatie met het 'ding' zelf. Wat hem de excommunicatie
opleverde.
Het échte geloof in de schepping duldt namelijk geen brij van
replica’s en dubieuze copieën: copiëren is de Schepper
naar de kroon steken. De Islam
verwerpt om dezelfde reden Ockham’s semiotiek als decadent: indien beelden
essentieel aan de dingen zijn gelinkt, in een taal van de Schepper zelf, is het
ondenkbaar dat de eerste-de-beste cartoonist maar wat zou gaan grappen over
Allah, Mohammed, of enige ander levend wezen, dier of plant. Dat copieerverbod
gold in het verleden van de Islam algemeen. Er zijn trouwens historische
aanwijzingen dat het beeldtaboe van de moslims Byzantijnse en zelfs Joodse
wortels heeft. Omdat de Islam de Ockhamiaanse dubbelheid van taal en wereld
verwerpt, kent ze geen beeldcultuur, noch ironie of parodie. Heel de tramelant
draait dus, voor de Moslims, niet rond vrijemeningsuiting of een discussie over
humor en smaak, maar om een daad, nl. het ongeoorloofd copiëren van de
schepping of, in dit geval, zelfs van de profeet. Elk beeld is dan haast per
definitie een simulacre of een afgodsbeeld, een ding dat via een ongeoorloofde
ingreep van een sterveling een parallel bestaan begint te leiden naast het’ echte’. Men kan dit
absurd vinden, maar denk bv. aan onze eigen enge visie op auteursrechten, het
verbod op plagiaat en de sancties op ‘illegaal copiëren’ van CD’s e.d.: ook hier
geldt er een soort dwangidee omtrent een origineel met een uitzonderlijk
bestaansrecht, een uniciteit, terwijl men toch zou denken dat de wereld er een
stuk vrolijk zou op worden, mochten we wat meer elkaar’s (goede) ideeën copiëren…(Zie:
SABAM en de auteursrechten-mythe)
Bovendien, en nu komt de clou, is in het archaische
moslimdenken het verbod op de afbeelding van de schepping gelinkt aan een
sexueel verbod: elke creatie is een procreatie die zelf uit een copulatie
voortkomt. De ongebreidelde vermenigvuldiging van het origineel (de Ene Godheid)
in een uitgebeeld pantheon is dus verbonden met een sterk geërotiseerde,
libertaire
levensopvatting. In het Hindoeïsme en het Taoisme, maar ook het pantheïsme van
Francisus van Assisi –Ockham’s patroonheilige!- blijkt het kosmisch-mystieke
levensgevoel juist te bestaan in de affirmatie van de copie, het veelvoud, de
onbelemmerde vermeningvuldiging die orgiastisch bezegeld wordt in de vrije
sexualiteit, zie bv. de Kama Sutra. Maar de Islam is nu net het omgekeerde van
dat alles: transcendent, op het unieke en oncopieerbare gericht, beeldvijandig,
en sexueel uiterst repressief.
Onze
‘vrijheid van mening’ wordt eensklaps de travestie van een sexuele vrijheid, die
we pas in de jaren '60 van vorige eeuw afdwongen,
en die zelfs in de natuur wordt onderdrukt, want bv. in de wolvenroedel mag alleen het
dominante mannetje paren, kwestie van de juiste genen door te geven. Heeft de
Deense cartoonist de verboden daad gedaan, door de kosmos te parodiëren en het
leven te geven aan een demonische groteske? Is kunst obsceen? Daarmee is een
essentiële onderstroom aangegeven van heel de escalerende cultuurclash tussen de
fundamentalistische Islamwereld en het libertaire Westen: het taboe op de
afbeelding is een sexueel taboe. Sterker nog, -en ik ben niet de eerste
om dat te beweren-: het moslimfanatisme is in hoge mate een kwestie van
onderdrukt libido, vandaar ook de voorliefde voor lawaai, vuur, explosies… en
uiteraard het vooruitzicht op vrije sex (voor de mannen althans) in het
hiernamaals.
En wat dat sexueel taboe met monotheïsme te maken
heeft, leest U hieronder.
7/2/06
De paal van de profeet: Mozaislme, mannencultuur en sexuele repressie
De cartoonopstand van Februari 2006 toont eens te meer hoe religieuze waan en ironie onverenigbaar zijn. De volstrekt humorloze grimmigheid van het Islam-actionisme loopt bovendien parallel met allerlei vormen van vrouwenhaat die o.m. het Burka-fenomeen opleveren. De menselijke lach is vrouwelijk, ze relativeert, deconstrueert, lost op; ze imiteert de vagina in ontspannen, vochtige en dus ontvankelijke toestand,- daarom moeten vagina én vrouwelijke lippen verzegeld en gesluierd blijven. Meer in ’t algemeen lijkt het fundamentalisme altijd gepaard te gaan met fallokratie, misogynie én met sexuele taboes. Hoe komt van het een het ander?
De film Submission van Theo Van Gogh en Ayaan Hirsi Ali is niet zomaar een provocerende aanklacht; hij toont vooral de subtiele samenhang tussen transcendentie, terreur en vrouwelijke onderwerping in een universum waar de zingeving sinds vier millenia is uitbesteed aan de fallus.Dit mannelijk sadisme is dan ook geen toevallig attribuut: het zit in de kern van de religie zelf. Hoe voedt godsdienst zo’n extreme machocultuur?
Een van de sleutelwerken in de theologische deconstructie én sexuele ontluistering, is nog altijd Freud’s antropologische analyse Der Mann Moses und die monotheistische Religion. Volgens die theorie was de historische Mozesfiguur, de leider der Israëlieten uit de XIVde eeuw v. C en dus de absolute Urheber van Jodendom, Christendom én Islam, een absolute sextiran, die, om zijn eigen macht én monopolie op de vrouwen te sacraliseren, uit het animistische veelgodendom het idee van de éne echte, absolute God had gedestilleerd, naar zijn evenbeeld. Hij combineerde daartoe op een ingenieuze manier de Egyptische zonnegod van EchnAton met de oude Semitische vulkaangod Jahveh (die wonderwel gelijkt op de latere Allah),- de rechtvaardige en wetgevende godheid dus, met de toornige, pyromane bullebak, tot één onvatbare en onwrikbare wereldheerser.
De film Submission van Theo Van Gogh en Ayaan Hirsi Ali is niet zomaar een provocerende aanklacht; hij toont vooral de subtiele samenhang tussen transcendentie, terreur en vrouwelijke onderwerping in een universum waar de zingeving sinds vier millenia is uitbesteed aan de fallus.
Freud ontmaskert hier religie als volksverlakkerij en wijst, belangrijker nog, op een logische link tussen macht, sex en de leer van het Unieke Opperwezen. Mozes’ God is m.n. slechts een nuttige legende voor het alfadier dat als enige van de roedel mag paren, de rest moet zich onthouden (vandaar de besnijdenis: een castratiesymbool). In een volgende fase wordt de profeet-potentaat vermoord, uit jaloezie en sexuele drang van de andere mannen. Hieruit zou dan het eigenlijke Joodse monotheïsme ontstaan zijn: het collectief schuldgevoel, na de vadermoord, bindt de groep doorheen heel zijn geschiedenis, en vormt de onderbewuste grondstroming van regels, moraal, politieke orde: allemaal gesublimeerde lustbeperkings- en castratiefenomen. God is dus de absolute, vergeestelijkte fallus of totempaal, werkzaam als collectief super-ego.
In heel dit sterk verhaal van sexueel oermonopolie, vadermoord, schuldige mannencultuur, onthouding, onderdrukking, orde en traditie heeft de vrouw uiteraard geen enkele stem: zij is zonder meer het lijdend voorwerp en de onderste schakel in een repressieve ketting die religieus is gedetermineerd. Dat sterke vrouwen als Sabine V. dit willen ondergaan, zegt meer over de zwakte van onze cultuur dan over de sterkte van de Islam. Want Freud voegt er schalks nog aan toe, dat het decadente Christendom aan spelbederf deed, door binnen het monotheïsme de schuldkwijtschelding te introduceren (de zoon Jezus die alle zonden op zich neemt, het biechtsacrament). God is nog wel almachtig, maar witwaspraktijken worden de regel, - mits een goede timing en een schoon excuus geraakt iedereen de hemel binnen, het is de echte reden waarom de Islam de Christenheid zo haat: ze hebben de code van het paradijs gekraakt.
Red ons, China!
Sinds de moord
op Theo Van Gogh weet heel Europees-links dat het best lichtjaren uit de buurt
blijft van het Islam-fascisme (want dat is het juiste woord) en zijn
quasi-revolutionaire rethoriek Dit is geen rechtmatige strijd van de derde
wereld om zijn deel van de koek, maar een poging om het absolute patriarchaat te
restaureren in een gemilitariseerde theocratie. Conclusie: als Freud het ook
maar in de verste verte bij het rechte eind heeft, moeten we dringen van
paradigma veranderen, en deugt heel die Mozaische, monotheïstische onderlaag van
onze cultuur niet, noch de decadente vorm ervan, nl. de
Christelijk-relativistische reutemeteut. De echte inzet van de IIIde
wereldoorlog gaat over de onhoudbaarheid van het monotheisme, het absolutisme in
al zijn varianten, niet alleen de religieuze monopolies, maar ook het extreem
rationalisme, het Cartesiaanse idee dat de dingen éénduidig en recht zijn,
groteske pogingen van moderne rabijnen als SKEPP om de polyfonie van de natuur
en de menselijke geest te herleiden tot onwrikbare, bewijsbare grondslagen. Laat
dus duizend bloemen bloeien. Niet alleen op politiek en sociaal vlak, maar ook
wetenschappelijk betekent dit een totale ommekeer in ons denken, vanuit het
bevrijdend inzicht dat de dingen ook hun tegengestelde bevatten. Alle reductionistische denkbeelden,
met inbegrip van onze eigen auteursrechtenmythe en 'plagiaatverbod', worden
archaisch, ontmaskerd als vermommingen van de fallusgod. Weg dus die superlul
van een Mozes, leve de dubbels en de vertakking
van het vrouwelijk orgasme. Misschien wordt het pantheïsme wel terug een optie
('alles is goddelijk'), eventueel gekoppeld aan een nieuw matriarchaat dat de
hysterische Monica’s op deze planeet écht kan bevrijden. Oh, my God…
De derde wereldoorlog tussen Bin Laden en Bush zou dan kunnen imploderen door een herwonnen evenwicht van mentale krachten, noem ze voor mijn part Yin en Yang, die zich in een sexuele harmonie spiegelen waar Mozes of Mohammed nooit aan toe zijn gekomen.
Ondertussen is het ook uitkijken
naar wat China, met zijn duizendjarige filosofisch-religieuze traditie, nog meer
te bieden heeft behalve goedkoop textiel en illegale dvd's.
Mogen we
binnenkort de import begroeten van Boeddha, Confucius, het Taoisme?
Liefst ook met een flinke snuif vrolijke Hindoe?
Heerlijke,
geweldloze cosmologieën die ook onder het hardste communisme niet klein te
krijgen waren, en die nu aan een revival lijken begonnen te zijn. De Oosterse
dialectiek die zich momenteel ontp
looit is indrukwekkend. Een sterke
collectivistische planeconomie geeft zowat anderhalf miljard mensen te eten en
onderdak –niet veel meer voorlopig, maar ook niets minder…-, en staat op het
punt het Westen met zijn harde kapitalistische principes een koekje van eigen
deeg te geven door keihard op de markt te spelen. China heeft geen terrorisme
nodig, het is gewoon intellectueel en strategisch
superieur, omdat het vanuit tegenstellingen en hun syntheses denkt. Terwijl het Westen zich opmaakt voor een
nieuwe kruistocht, staat China al klaar om op de puinen een indo-oriëntaalse
renaissance in te luiden. De derde
wereldoorlog tussen Bin Laden en Bush zou dan kunnen imploderen door een
herwonnen evenwicht van mentale krachten, noem ze voor mijn part Yin en Yang,
die zich in een sexuele harmonie spiegelen waar Mozes of
Mohammed nooit aan toe zijn gekomen. Christus misschien wél: de
op 6/2/06 bekroonde cartoon op het humorfestival van Knokke-Heist toont ons een… geeuwende
Jezus aan het kruis. Als dat geen statement is.■
Interessante links:
Willy Coomans: Over Dada en de geest van Allah